Twoj koszyk: Ilosc produktow: Razem koszty: 0.00 zl
|
Wirtuozowska technika gry - skrzypce i altówka Wirtuozowska technika gry | Szkoła gry na skrzypcach
SEKRETY TECHNIKI NAJSŁYNNIEJSZYCH SOLISTÓW
„Wirtuozowska technika gry” to unikalny podręcznik przeznaczony do nauki gry na skrzypcach lub altówce od podstaw. Umożliwia wielokrotnie szybsze opanowanie gry, niż w tradycyjnej szkole muzycznej. Oparty wyłącznie na praktycznych doświadczeniach koncertujących muzyków, nie zawiera żadnej zbędnej teorii. To nieoceniona pomoc dla pedagogów, uczniów i amatorów, ale także rodziców, którzy chcą pomóc dzieciom rozwinąć ich zdoności muzyczne.
Książka zdradza sekrety techniki wybitnych solistów, które nigdy dotąd nie zostały opublikowane w Polsce. Są to tajniki techniki niedostępne dla uczniów i studentów w tradycyjnym systemie szkolnictwa, zwiększają wielokrotnie efektywność ćwiczenia i umożliwiają biegłe opanowanie gry we wczesnym wieku. Przedstawione w niej metody należą do technik cenionych i wykorzystywanych przez najlepszych współczesnych skrzypków i altowiolistów takich jak: Shlomo Mintz, Gidon Kremer, Itzhak Perlman, Ann Sophie Mutter, Henryk Szeryng, Dawid Ojstrach, Yuri Bashmet, Bruno Giuranna. Autorka osobiście konsultowała opisane przez siebie metody z częścią z wymienionych wykonawców. Książka ta nie została napisana jedynie po to, aby pomóc uczniom opanować standardowy repertuar na egzamin. Metody w niej zawarte uczą samodzielnego wyciągania wniosków, analizy i oceny własnej gry oraz gry innych wykonawców w stopniu daleko wykraczającym poza poziom typowej szkoły muzycznej. Książka ta umożliwia natychmiastową i dogłębną zmianę sposobu ćwiczenia i rozwiązywania problemów wykonawczych, a przez to czyni czytelnika nie tyle lepszym uczniem, co raczej niezależnym artystą potrafiącym opracować całkowicie dowolny repertuar. Zawarte tu zasady techniki sprawdzają się bez względu na zdolności. Postępujący według tych zasad uczeń nie popełni wielu typowych błędów nawet we wstępnej fazie nauki. Autorka zwraca uwagę, że o sukcesie w grze decyduje głównie sposób nauczania podstawowych zasad techniki takich jak sposób trzymania skrzypiec i smyczka. To one – jeśli zostały prawidłowo opanowane- sprzyjają intensywnemu rozwojowi słuchu i pamięci muzycznej. Od nich zależy czy w ciągu semestru uczeń opanuje jedną część koncertu, czy repertuar wypełniający cały recital. Książka odpowiada także na pytania na czym polega rozwój dojarzałej osobowości muzycznej, jaką rolę pełni w nim praca nad techniką gry, sposób codziennego ćwiczenia oraz współczesna kultura muzyczna.
O sukcesie w nauce gry decyduje ponadto właściwy dobór repertuaru oraz organizacja pracy ucznia. Autorka podkreśla, że układ pracy w szkole bardzo różni się od sposobu pracy profesjonalistów i jest niezgodny z naturalnym procesem przyswajania umiejętności technicznych. Rozwiewa wiele popularnych mitów dotyczących nauki gry , jak np. stereotypowa opinia, że do opanowania dużego repertuaru koncertowego potrzebna jest lepsza pamięć od przeciętnej. Opisuje zasady przeprowadzania profesjonalnej korekty i samodzielnego definiowania przez ucznia wad aparatu gry. Dzięki praktycznym wskazówkom pozwala uczniom samodzielnie wyeliminować wszelkie błędy techniczne. Pozwala także uniknąć kontuzji rąk i kręgosłupa - jest to szczególnie ważne, ponieważ początkowe objawy nawet poważnych kontuzji są zwykle bardzo słabe i lekceważone przez lata. Nawet bóle o średnim i dużym nasileniu pojawiające się po trzech, czterech godzinach ćwiczenia bardzo często przypisywane są po prostu zmęczeniu, choć ich prawdziwą przyczyną w większości przypadków jest nieprawidłowo ustalony chwyt skrzypiec i smyczka.
Książka wyjaśnia mechanizmy powstawania różnych typów tremy, jej zależność od techniki i opisuje sposoby zapobiegania tremie. Wyjaśnia jak codzienny sposób ćwiczenia, w zależności od tego czy jest prawidłowy, może sprzyjać wykształceniu osobowości scenicznej bądź lękowej. Autorka zwraca uwagę na powszechnie popełniany przez pedagogów błąd, polegający na utożsamianiu tremy z brakiem w zdolnościach; udowadnia, że absolutnie każdy uczeń może nauczyć się pewności siebie na scenie. Pozbycie się tremy i pewnych zahamowań psychicznych pozwala nie tylko na występowanie bez stresu, ale przede wszystkim umożliwia odblokowanie wielu niewykorzystanych zdolności ucznia i szybszy przyrost jego umiejętności. Podręcznik zawiera bibliografię i liczne odniesienia do najwybitniejszych, ale nie znanych w Polsce dzieł pedagogiki skrzypcowej. Gwarantuje maksymalne przyspieszenie efektów nauki i satysfakcję z wykonywania dowolnego repertuaru. Książka przeznaczona dla początkujących i zaawansowanych.
Wyłącznym dystrybutorem książki jest sklep internetowy wydawnictwa Classicon. O autorce
Jak korzystać z naszego podręcznika do gry na skrzypcach? Wszyscy słynni soliści mieli te same problemy techniczne co Ty. Różnica polega na tym, że potrafili szybko zmienić sposób myślenia i ćwiczenia.
Dlaczego uczniowie, którzy skorzystali z naszego podręcznika uznali, że jego cena jest za niska?
Z nauką gry na skrzypcach jest podobnie jak z nauką czytania. Jedni czytają nadal w tradycyjny sposób, inni potrafią czytać 25 000 słów na minutę. System edukacji muzycznej w Polsce jest bezpłatny, ale wiekszość nauczycieli to nie są profesjonalni wykonawcy i nie potrafią zagrać poprawnie utworów, których próbują uczyć. Nauka w polskim systemie edukacji muzycznej trwa 18 lat. Czy naprawdę sądzisz, że aż tyle czasu potrzeba, aby dowiedzieć się wszystkiego o grze na skrzypcach? Oczywiście, że nie. Gry na skrzypcach można nauczyć się znacznie szybciej. Po prostu większość szkół muzycznych zgodnie z wytycznymi ministerstwa kultury nastawiona jest na to, aby zapewnić ogólną edukację kulturalną. Nie jest istotne czy chcesz uczyć się gry na skrzypcach dla przyjemności, czy być zawodowym muzykiem - satysfakcję osiągasz tylko wtedy, gdy w rozsądnym czasie i w miarę szybko robisz postępy. Jeśli sam masz wrażenie, że robisz je zbyt wolno, to z pewnością tak jest, bez względu na to, jak bardzo uspokaja cię twój nauczyciel. Na lekcji najczęściej informacje, które otrzymujesz o technice gry na skrzypcach są szczątkowe. Utarło się, że pedagog w szkole muzycznej nie omawia całości techniki gry skrzypcowej, a jedynie mówi to, co w danej chwili mu się przypomniało, nie ma planu zajęć, nie korzysta z żadnego podręcznika, ani nawet z notatek. W ten sposób często otrzymujesz powierzchowne wskazówki dotyczące interpretacji, a pedagog nie mówi jakie środki techniczne są konieczne, aby taką interpretację uzyskać. To tylko wierzchołek góry lodowej, która powoduje, że system edukacji wydłużył się do absurdalnych 18 lat. (Więcej w zakładce Nauka gry) Pomyśl co mógłbyś robić, gdybyś skrócił czas ćwiczenia na skrzypcach sześciokrotnie. Nauczyłbyś się dwóch obcych języków, skończył kurs tańca, zrobił dodatkowy fakultet na studiach i mnóstwo innych wspaniałych rzeczy. Czy pozwolisz, aby tak ogromna ilość czasu została ci odebrana przez przestarzały system edukacji i niekompetentnych nauczycieli? Biorąc udział w kilkudniowym kursie mistrzowskim płacisz od 2000 do 5000 zł za kilka uwag. Czy 277 zł za wszystko, co powinieneś wiedzieć o grze na skrzypcach, to nie jest bardzo, bardzo niska cena? Dlatego właśnie uczniowie, którzy skorzystali z naszego podręcznika do gry na skrzypcach uznali, że jego cena jest za niska. Przeczytaj fragmenty
Fragment rozdziału Strojenie instrumentu ....... Prawidłowe strojenie skrzypiec, tak jak wszystkie pozostałe elementy gry, może podlegać dobrym lub złym nawykom wpływającym na jakość techniki gry. Jak najwcześniej należy zwrócić uwagę początkującego ucznia, że nie można stroić instrumentu rzucając smyczek byle jak na struny. Nie wolno stroić każdej kwinty innym odcinkiem smyczka, z innym nachyleniem pręta, inną szerokością włosia i naciskiem. Taki nawyk wykształcony w młodym wieku powoduje przyzwyczajenie do niedokładnej intonacji nawet u osób z najlepszym słuchem. Jeśli niedokładnie nastrojony instrument jest następnie wykorzystywany w czasie ustalania położenia lewej ręki u ucznia, którego słuch jeszcze się rozwija, lub uczniów zaawansowanych i przechodzących korektę, efektem będą nawykowe nieścisłości intonacyjne, polegające na przyzwyczajeniu słuchu do zaniżania lub podwyższania intonacji stale w tych samych miejscach, zwykle między 1 i 4 palcem przy zmianie strun oraz między 1 palcem i pustą struną. Strojenie skrzypiec powinno odbywać się możliwie wcześnie przy pomocy kołków. Warunkiem jest takie nawinięcie strun, które daje ustawienie wszystkich czterech kołków pod kątem wygodnym dla lewej ręki. Uchwyty wszystkich kołków powinny być ustawione tak, aby lewą ręką można było każdy z nich łatwo chwycić bez konieczności silnego wyginania dłoni. Zwykle wykorzystuje się do strojenia jedną, rzadziej dwie śrubki dla górnych strun zamiast kołków. Smyczek należy kłaść na strunę bez przydźwięków, całą szerokością włosia, czyli z prętem położonym prostopadle do struny. Nie należy dociskać smyczka do strun, ale wykorzystywać tylko jego naturalny, stały ciężar i to samo miejsce na smyczku dla każdej kwinty. Najlepiej więc stroić instrument końcem smyczka, powtarzając pociągnięcia w górę z wykorzystaniem około jednej trzeciej długości w górnej połowie. Po każdym pociągnięciu smyczek można oderwać od struny dając wybrzmieć kwincie. Taki sposób strojenia początkującym może wydawać się bardzo pedantyczny, ale stosują go wszyscy wybitni skrzypkowie, ponieważ pozwala na najbardziej dokładne usłyszenie każdej kwinty. U osób, które nie opanowały jeszcze właściwego chwytu smyczka i zasadniczego pociągnięcia całym smyczkiem, często spotyka się nieprawidłowy sposób strojenia z wykorzystaniem całej długości smyczka. Przy nieustalonej jeszcze prawidłowej pracy prawej ręki takie strojenie powoduje niekontrolowane odchylenia pręta smyczka, a więc także zmiany intonacyjne i dynamiczne, a w rezultacie dezorientację i powtarzające się błędy intonacyjne. Przyzwyczajenie do niedokładnego stroju, jak już wspomniałam, utrudnia właściwe ustawienie pozycji lewej ręki, a to ma niekorzystny wpływ na wszystkie inne elementy techniki gry, m.in. na wibrację, zmiany pozycji i niestety także na sprawność prawej ręki......... Fragment rozdziału Postawa przy grze i ułożenie skrzypiec ......Postawa przy grze to nie tylko sposób w jaki skrzypek trzyma instrument, ale także jak go kładzie na ramieniu. Jeśli kładąc skrzypce lub altówkę jesteśmy zmuszeni poprawiać je kilkakrotnie, zanim poczujemy, że ułożenie jest wygodne, najprawdopodobniej podbródek i ewentualna podpórka, a także kąt, pod jakim chwytamy instrument są niewłaściwe. Jeśli w trakcie gry pojawia się konieczność poprawiania instrumentu, ponieważ często zsuwa się on z ramienia również świadczy to o nieprawidłowo ustalonym chwycie instrumentu. Wysuwanie się instrumentu i potrzeba jego częstego poprawiania w czasie gry zawsze skutkuje napinaniem i unoszeniem barków, co automatycznie powoduje nieprawidłowe opanowanie wszystkich, nawet najprostszych elementów techniki..... ........ barki będą rozluźnione tylko wtedy, gdy grający nie boi się, że nie da sobie rady, dlatego bardzo ważne jest uświadomienie sobie własnego nastawienia przed rozpoczęciem gry. Osobom, które są stale spięte nie jest łatwo zauważyć usztywnienie własnego ciała, ponieważ są do niego przyzwyczajone. Rozluźnienie wymaga więc dużej uwagi i jak najczęstszego powtarzania specjanych ćwiczeń, warto wtedy zastosować Technikę Aleksandra. Dopiero kiedy pozycja całego ciała została skontrolowana, można podnieść instrument i ułożyć go na ramieniu i obojczyku. Nie należy chwytać go głową od razu tam, gdzie jest umieszczony podbródek, ponieważ jego kształt i położenie mogą być nieodpowiednie do budowy ramion, szyi i lewej dłoni. Aby ustalić właściwe położenie instrumentu........ ..... W początkowej fazie nauki nie należy wymuszać ruchów tułowia, ponieważ praca obu rąk jest jeszcze na tyle niepewna, że dodatkowe ruchy łatwo ją zaburzają. W takiej sytuacji utrwalenie się pewnych ruchów ciała będzie silnie związane z brakami technicznymi i jako nawyk będą one hamowały postępy techniczne zamiast ułatwiać interpretację. U najwybitniejszych skrzypków, takich jak Dawid Ojstrach, Henryk Szeryng, Anne-Sophie Mutter, Artur Grumiaux i wielu innych, ruchy ciała są bardzo oszczędne i wynikają głównie ze stosowanych środków technicznych. Są one niepowtarzalne w każdej frazie i nie mają nic wspólnego z nawykowymi, powtarzającymi się ruchami spotykanymi u słabszych wykonawców. Powtarzalność ruchów tułowia prawie zawsze wiąże się z nieprawidłową techniką oraz sztywnością interpretacji....... Fragment rozdziału Gamy diatoniczne i enharmoniczne ...... Gamy są powszechnie uważane za jeden z najważniejszych środków służących rozwojowi techniki i niestety z tego względu często używa się ich w niewłaściwy sposób, wychodząc z założenia, że samo ich granie może wpłynąć pozytywnie na technikę. Traktuje się je jak lekarstwo na wszystko, podobnie jak etiudy Kreutzera. Aby ćwiczenie ich przyniosło jakiekolwiek korzyści, należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że początkujący nie powinni ćwiczyć gam na podstawie przypadkowych opracowań. Na rynku jest obecnie wiele zbiorów gam, ale większość z nich jest opracowana w sposób, który rozwija tylko pewne wybrane umiejętności techniczne, nie koniecznie te niezbędne na początkowym etapie. Tylko niektóre opracowania gam pozwalają na prawidłowe rozwijanie techniki gry jako całości dzięki odpowiednio dobranej kombinacji ćwiczeń i tylko takie mogą pozytywnie wpłynąć na rozwój techniki. Ćwiczenie gam nie będzie miało żadnego sensu, jeśli jest podporządkowane standardowym wymogom egzaminacyjnym, bez uwzględnienia indywidualnych potrzeb ucznia i wykonywanego repertuaru. Prawidłowo prowadzony uczeń już po kilku latach nauki powinien zacząć samodzielnie dobierać zróżnicowane sposoby ćwiczenia gam, pochodzące z różnych opracowań, a także sposoby ćwiczenia etiud...... Fragment rozdziału Staccato brillante (Stacato leżące) .......Najczęstszym problemem w początkowej fazie ćwiczenia staccata jest niewłaściwy, zbyt silny sposób rozluźniania dłoni w czasie pauzy powodujący niewielką, ale częstą zmianę kąta nachylenia smyczka względem sąsiednich strun, czyli w poprzecznej płaszczyźnie strun. U osób, które wcześniej nie ćwiczyły martelé, ani staccata początkowo przy każdej kolejnej nucie staccata pojawia się ruch prostowania małego palca i kciuka, najczęściej jest on po prostu zbyt duży i nieregularny, inny przy samym końcu smyczka i inny w pobliżu środka smyczka. Ruch zginania palców powinien być w staccacie leżącym prawie nieobecny. Dopiero kiedy opanujemy staccato w wolnym tempie używając dla każdej nuty dokładnie tego samego ruchu ramienia i dłoni, staccato może być równe. W przeciwnym razie nieregularność ruchów dłoni lub palców w momencie przyspieszenia tempa spowoduje zaburzenia rytmu i jakości dźwięku. Przy skomplikowanych ruchach napinania i rozluźniania dłoni nie jest możliwe powtórzenie ich w szybkim tempie. Ręka prawa powinna być cały czas rozluźniona, ale dłoń i przedramię nie powinny zmieniać ułożenia względem siebie (nieruchomy przegub); nie powinno także zmieniać się ugięcie palców przy pociągnięciu i zatrzymywaniu smyczka na strunie. Podobnie jak w martelé, w staccato pomiędzy nutami nie może być żadnych przydźwięków. Jeśli ręka jest napięta przy końcu smyczka, a przegub za mocno wygięty w dół, jest to trudne, bo smyczek ma wtedy tendencje do cofania się po kolejnych pociągnięciach. W miarę jak dłoń będzie bardziej rozluźniona, zachowując ten sam kształt i zgięcie palców w czasie pociągnięcia smyczkiem i w czasie pauzy, a impuls przy rozpoczęciu dźwięku nie będzie zbyt silny, problem przydźwięków zniknie. Praca wszystkich palców na smyczku musi być tak skoordynowana, aby już ćwicząc w wolnym tempie smyczek cały czas pozostawał pod tym samym kątem w osi podłużnej i poprzecznej smyczka, czyli z tym samym nachyleniem pręta w kierunku chwytni i poprzecznej płaszczyzny strun oraz całkowicie równolegle do podstawka. Oznacza to, że grając przy końcu smyczka również zgięcie kciuka powinno mniej więcej być takie samo jak w środku smyczka. Aby to osiągnąć łokieć nie może być położony zbyt nisko, ponieważ im niżej trzymamy łokieć grając w górnej połowie, tym bardziej automatycznie jest prostowany kciuk. Jednocześnie nie wolno dopuszczać do załamywania się struny, czyli używać zbyt dużego nacisku. Początkujący do nagłego zatrzymania smyczka na strunie wykorzystują zbyt dużą pracę mięśni, dlatego w trakcie powolnego ćwiczenia staccata należy zwrócić uwagę na rozluźnienie ramienia i opuszczenie barku bez wciskania smyczka w strunę. Powolne ćwiczenie staccata będzie sprzyjać w efekcie opanowaniu innych smyczkowań: legata i detaché. Warto więc wprowadzić je w wolnym tempie już we wczesnej fazie nauki. ...... Fragment rozdziału Przygotowanie do występów publicznych i zależność tremy od techniki. .......Prawidłowa technika zabezpiecza przed skutkami tremy między innymi dlatego, że cechuje ją elastyczność, polegająca na łatwości zmiany pozycji ciała w każdym momencie gry, a także możliwość swobodnej zmiany tempa i dynamiki w utworze w każdej pozycji ciała. Jednym z najbardziej ewidentnych objawów nieprawidłowej techniki gry, poza sztywnością fizyczną, jest sztywność interpretacji, czyli niezmienność raz wyćwiczonych elementów wykonania takich jak artykulacja, dynamika i tempo ( w tym także powtarzalność zaburzeń tempa). Jedyną zmienną jest łatwo psująca się intonacja, podczas gdy u skrzypka z dobrą techniką wszystkie elementy interpretacji podlegają w pewnym stopniu improwizacji, nie powodując przy tym problemów z intonacją. Uczeń, który ma wadliwą technikę zazwyczaj czuje, że nie może się rozluźnić, bo spowoduje to słyszalne zgrzyty, fałsze oraz bardzo prawdopodobną i naturalną w momencie nagłego rozluźnienia reakcję zablokowania pamięci. Jeśli pomyłki tekstowe pojawiają się szczególnie często pod koniec semestru i przed egzaminem jest to jeden z najbardziej typowych objawów nieprawidłowej techniki. Jeśli uczeń w takim stanie będzie występował wielokrotnie, może to spowodować trwały uraz psychiczny, który uniemożliwi dalszą karierę. Najlepsze co można zrobić w takiej sytuacji, to powstrzymać się od wszelkich występów i skorzystać z pomocy pedagoga, który potrafi przeprowadzić korektę. Nauczyciel powinien wyjaśnić jak będzie przebiegała korekta i jakie problemy techniczne ma rozwiązać....... .....Osobom mającym nieprawidłową technikę bardzo trudno jest rozluźnić się w trakcie koncertu i zwykle jest to możliwe dopiero po przeprowadzeniu korekty. Zanim to nastąpi ważne jest, żeby w czasie mało znaczących szkolnych występów próbować rozluźniać mięśnie pomimo świadomości, że spowoduje to słyszalne przydźwięki i ryzykując nawet największe błędy w wykonaniu, włącznie z blokadą pamięci lub przerwaniem gry. Dla osób neurotycznych, które najczęściej są chorobliwie uzależnione od aprobaty innych, taka próba może być początkowo trudna, ale świadome i celowe odważenie się na popełnianie błędów, może ułatwić pozbycie się destrukcyjnego uzależnienia od zewnętrznych opini. Jest to mimo wszystko lepsze rozwiązanie, niż przyzwyczajanie się do ciągłego występowania w ogromnym napięciu, inaczej reakcje lękowe będą się z czasem nasilały...... Copyright©byBarbaraBudna2008 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przedruk tekstów zamieszczonych na łamach serwisu oraz ich udostępnianie w mediach elektronicznych jak również w innej formie jest możliwe wyłącznie za pisemną zgodą właściciela serwisu.
|
Classicon
Wydawnictwo Muzyczne
© 2008 your-it.pl